CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS »

Friday, October 30, 2009

ေနာက္ဆံုး.............

ေနာက္ဆံုး...

မိုးနဲ႔ေျမလို ေ၀းတယ္
ေျမနဲ႔ မိုးလို ကြာေ၀းခဲ့ႀက
အနာေတြကို ကုစားဖို႔အတြက္
ခု ကၽြန္ေတာ္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ဖို႔ ေဆးရွာေနတာ
ကမၻာေျမရယ္
စိမ္းလန္းျခင္းေတြရယ္
ေတာင္တန္းမ်ားရယ္
ပင္လယ္သမုဒၵရာမ်ားရယ္
ျပီးေတာ့ မုိးေကာင္းကင္ႀကီးရယ္
ေနထိုင္ဖို႔ အတြက္ တစ္ေနရာစာေပးပါ
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေနစရာမဲ့ေနျပီ အမွန္တကယ္ကိုမဲ့ေနခဲ့ျပီ
ခိုနားဖို႔အတြက္ တစ္ေနရာစာေလာက္ေပးႀကပါ
ေတာင္းခံႀကည့္တာပါ
ကေလးတစ္ေယာက္လို ငိုေႀကြးဖို႔အတြက္
မျဖဴစင္ေတာ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြလည္း စီးက်မျပခ်င္ေတာ့ဘူး
မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း
ထပ္ျပီးေတာင္းဆိုမိမယ္ ေပးပါ
ထီးတစ္ေခ်ာင္းတည္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္မလံုျခံဳႏိုင္ဘူးဆိုတာ
တစ္ေလွတည္းပါပဲ
ဒါေပမယ့္ တစ္ခရီးကို အတူမသြားႏိုင္ဘူးဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ္သိျပီ
ကၽြန္ေတာ္သိပါျပီ
တကယ္ကိုပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ပါျပီ
ခုအခါ
ေ၀းကြာျခင္းမွာ
စီးနင္းလိုက္ပါဖို႔ အတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္အသင့္ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ ။
ေမာင္ခင္ေလး

3 ေ၀ဖန္ခ်က္:

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ကဗ်ာက ေဆြးေဆြးေၿမ႕ေၿမ႕ ..။
ေကာင္းေသာေန႔ပါဗ်ာ ..။

တလႏြန္ said...

ကဗ်ားေကာင္းေလး လာဖတ္သြားပါတယ္

သူ(သူမ) said...

အရွိကုိ အရွိအတုိင္း၀န္ခံလုိက္တာ စိတ္ေပါ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ခံစားခ်က္ေတြ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အဆင္ေျပသြားမွာပါ။